| Interkulturowość 27-02-2010 , 28-02-2010 |
| Interkulturowość 27-02-2010 dr. Jakub Drzewiecki jakubdrzewiecki@wp.pl Warunki zaliczenia przedmiotu: 1. Ocena co najmniej dst z zaliczenia końcowego (forma pisemna, test z pyt zamkniętymi) 2. Wpływ na ocenę końcową może mieć również Państwa aktywność na wykładzie Obecność na wykładzie jest nieobowiązkowa Żadnych list obecności Na egzaminie obowiązuje materiał zaprezentowany przez prowadzącego w trakcie wykładu oraz dodatkowe materiały pozostawione ,, na ksero ‘’ formie ,,papierowej’’ Gerd Hofstedege, Robert Gesteland Kultura – S. Czarnowski określa kulturę jako całokształt zobiektywizowanych elementów dorobku społecznego, wspólnych szeregowi grup i z reacji swej obiektywności ustalonych i zdolnych rozszerzać się przestrzennie. Amerykańscy badacze kultury, Kroeber i Kluckohn, poddali analizie ponad sto różnych definicji kultury . Analiza ta posłużyła badaczom zarządzania międzykulturowego na utworzenie listy najważniejszych z punktu widzenia tego przedmiotu charakterystyki kultury. Cechy kultury 1. Kultura odzwierciedla wyuczone zachowania, których wzorce przekazywane są jednym członkom społeczności prze innych. W tym procesie uczenia się są stosowane pozytywne i negatywne wzmocnienia (nagrody za kary zgodne ze wzorcami i kary za zachowanie niezgodne) Te wzmocnienia również są elementem kultury. 2. W skład kultury wchodzą wszelkie wytwory społeczne, charakterystyczne dla danej zbiorowości, poczynając od przedmiotów materialnych, poprzez sztukę i wiedzę w najróżniejszych ich przejawach, instytucje społeczne, aż po formalnie skodyfikowane i nieskodyfikowane normy postępowania, wartości, język, religia, mity, symbole, rytuały ,postawy i orientacje. Te niezwykłe zróżnicowane elementy rzeczywistości charakteryzują się jednak spójnością w obrębie poszczególnych systemów kulturowych. 28-02-2010 Definicja kultury wg Hofstedego Zdaniem Hofstedego, ważne jest, aby nie mylić kultury ani z naturą ludzką, ani z osobowością jednostki. I tak, Hofstede wyróżnia trzy tzw. Poziomy zaprogramowania umysłowego • Naturę ludzką (uniwersalna, dziedziczona) • Kulturę (specyficzną dla grupy lub kategorii, nabytą) • Osobowość (dziedziczona i nabyta, specyficzna dla jednostki). Morfologia – człowieka Morfologia – kultury Wymiar kultury wg Hofstedego: • Wymiar jest pewnym aspektem kultury, dającym się zmierzyć i pozwalającym określić pozycję danej kultury względem innych kultur. Są to jednocześnie zagadnienia uniwersalne na całym świecie i obecne w każdym społeczeństwie. • Wymiary kultury to jednocześnie grupy norm i wartości mających szczególnie silny wpływ na zarządzanie. • Według Hofstedego, wymiarami kultury są: - dystans władzy, - kolektywizm i indywidualizm, - kobiecość i męskość - unikanie niepewności • Dystans władzy wiąże się ze stopniem społecznej akceptacji zróżnicowanej możliwości wpływania na innych. • Społeczeństwo o małym dystansie władzy postrzegają ludzi jako równych z natury i sprzeciwiają się wszelkim dysproporcją w dostępie do władzy. Jednostronna zależność podwładnych od przełożonych jest zastąpiona tutaj współzależnością. • Kolektywizm i indywidualizm. Społeczeństwo indywidualistyczne to takie, w którym jednostka postrzegana jest jako podstawowym elementem zbiorowości. Każdy człowiek żyje przede wszystkim dla siebie i powinien sam sobie radzić, dbać o dobro rodziny lub o dobro członków najbliższej rodziny. • Głównym składnikiem społeczeństwa kolektywistycznego jest natomiast grupa: rodzina, klan, członkowie wspólnoty. Występuje tutaj silna identyfikacja ze społeczeństwem jako całością i mniejsza orientacja na samego siebie. Więzy społeczne są silne. a jednostki z obcych grup – dyskryminowane. Ludzie od momentu narodzin należą do silnych , spójnych grup. Grupy te przez całe życie zapewniają im opiekę i ochronę, za co ich członkowie odwzajemniają się niekwestionowaną lojalnością. Męskość kultury oznacza, że jej uczestnicy dostrzegają u siebie przed wszystkim takie cechy, jak: aktywność, agresywność, nastawienie na rywalizację, konkurencję i zdobywanie. W społeczeństwie kobiecym dominuje stereotyp człowieka łagodnego, opiekuńczego, współczującego. Istotą relacji międzyludzkich jest orientacja na współpracę i wzajemna pomoc. • Stopień unikania niepewności jest wskaźnikiem wrażliwości społeczeństwa na zmiany, sytuacje nowe i trudne do przewidzenia. Wrażliwość ta przejawia się między innymi w dążeniach do zapewniania stabilności zatrudnienia, nacisku na formalizację życia społecznego, wierze w pewniki oraz zapotrzebowaniu na absolutne prawdy i niekwestionowane autorytety. Innymi słowy, jest to stopień zagrożenia odczuwany przez członków danej kultury w obliczu sytuacji nowych, nieznanych lub niepewnych. • Kultury o wyższym poziomie niepokoju są jednocześnie bardziej ekspresyjne. W krajach tych powszechnie akceptowana jest silna gestykulacja, podnoszenie głosu w trakcie rozmowy itp. • Kraje o niskim poziomie unikania niepewności sprawiają wrażenie ,,spokojnych’’ Można tłumaczyć większą powściągliwością tych kultur |